W świecie pełnym niepewności ludzie od wieków szukają odpowiedzi u jasnowidzów. Jednym z najbardziej fascynujących, choć u nas w Polsce wciąż mało znanych, jest Mühlhiasl. Ten żyjący na przełomie XVIII i XIX wieku samotnik z Bawarii pozostawił po sobie niezwykłe przepowiednie. Nazywany bywa również Matthäusem Langiem od imienia, które przypisują mu badacze. Jego wizje dotyczą losów świata, upadku dawnych wartości i wielkich kataklizmów. W tym artykule przyjrzymy się jego proroctwom. Spróbujemy również odczytać, co mogą one oznaczać z polskiej perspektyury.
Kim był Mühlhiasl?
Jego przydomek jest bardzo prosty w tłumaczeniu. „Mühl-” pochodzi od niemieckiego słowa „Mühle”, czyli młyn. „Hiasl” to w bawarskim dialekcie zdrobnienie imienia Matthias. Mówiąc wprost, był to Matthias spod młyna. Według zapisów, na świat przyszedł w 1753 roku w małej miejscowości Apoig w Bawarii. Jego ojciec prowadził młyn, więc chłopiec od dziecka związany był z tym miejscem.
Przez długie lata uznawano go za postać historyczną. Późniejsi badacze zaczęli jednak wątpić, czy rzeczywiście istniał. Nie ma bowiem żadnych dowodów na to, że ten konkretny młynarz kiedykolwiek prorokował. Jego postać mogła więc zostać wymyślona lub wyidealizowana. Niezależnie od tego, przepowiednie Mühlhiasla żyją własnym życiem od ponad stu lat. Po raz pierwszy spisano je i opublikowano w 1923 roku w lokalnej gazecie. Zrobił to pewien ksiądz, który usłyszał o nich od starszego kolegi. Od tego czasu bawarski prorok zyskuje coraz większą sławę.
Najważniejsze przepowiednie Mühlhiasla
Wizje Mühlhiasla dotyczą przede wszystkim katastrofy, jaka ma spotkać świat. Nie mówi jednak o niej wprost. Opisuje za to szereg znaków, które muszą się wcześniej pojawić. Gdy wszystkie się wypełnią, nadejdzie czas ostateczny. Proroctwa te są niezwykle plastyczne i obrazowe. Dotyczą one zmian w codziennym życiu, technice, modzie i relacjach międzyludzkich.
Mühlhiasl zapowiadał, że nadejdą czasy, gdy ludzie zaczną dziwnie wyglądać. Mówił o „kruczych głowach” na ulicach. Niektórzy widzą w tym opis hidżabów lub charakterystycznych uczesań. Wspominał również o czerwonych czapkach i butach. Dzisiaj interpretuje się to jako czapki z daszkiem i kolorowe buty sportowe. Mówił też o kobietach, które będą chodzić jak gęsi i zostawiać ślady jak kozy. Trudno nie pomyśleć tu o szpilkach i innych butach na wysokim obcasie.
Wizjoner przewidział również rozwój techniki. Mówił o pojazdach bez koni i dyszla, czyli o samochodach. Wspominał o „żelaznym psie” szczekającym na Dunaju. Interpretuje się to jako pierwsze parowce. Prorokował też, że ludzie będą latać w powietrzu. Te wszystkie znaki już się wypełniły. Dlatego tylu ludzi wierzy, że kolejne części jego przepowiedni również muszą być prawdziwe.
Znaki kryzysu wiary i rozpadu społeczeństwa
Szczególnie dużo miejsca Mühlhiasl poświęca upadkowi wartości i religii. Jego słowa w tym względzie brzmią bardzo znajomo dla współczesnego człowieka. Mówił bowiem, że wiara stanie się tak mała, że można ją zmieścić w kapeluszu. Krzyże, które wiszą w domach, zostaną zdjęte ze ścian i zamknięte w pudłach. Miał też powiedzieć, że z katolickiej wiary najgłośniej będą szydzić sami katolicy.
To bardzo mocne słowa. Prorok zapowiadał również, że ludzie przestaną odróżniać dobro od zła. Prawa będą stanowione, ale nikt nie będzie ich przestrzegał. Sprawiedliwość przestanie być sprawiedliwością. W rodzinach zapanuje nienawiść. Brat nie będzie ufał bratu, a matka nie pozna własnego dziecka. To obraz całkowitego rozpadu wspólnoty. Gdy te znaki się pojawią, będzie to oznaczało, że koniec jest już bardzo blisko.
Wojna, rewolucja i „wielkie sprzątanie ławek”
Centralnym punktem przepowiedni jest wielka wojna i towarzyszące jej zniszczenie. Mühlhiasl zapowiadał, że konflikt przyjdzie ze wschodu i zakończy się na zachodzie. Mówił o trzech wielkich wojnach. Po nich miało nastąpić „wielkie sprzątanie ławek”. To specyficzne bawarskie określenie oznacza śmierć. Chodzi o ławy w wiejskich domach, przy których zasiadały całe rodziny. „Bankabräumer” miał je wszystkie opróżnić.
Wizjoner opisywał też rewolucję i walki klasowe. Mówił, że bogaci ludzie o delikatnych dłoniach będą zabijani. Panowie z miasta będą uciekać do chłopów i błagać o pracę w polu. Żołnierze pobudują wielkie pałace, w których potem zapanuje pustka, a z okien wyrosną pokrzywy. Po tych wszystkich okropnościach świat zostanie wyludniony. Ludzie będą witać się słowami: „Bracie, ty jeszcze żyjesz?”.
Co przepowiednie Mühlhiasla mogą oznaczać dla Polski?
Choć Mühlhiasl mówił głównie o Bawarii, jego wizje mają uniwersalny charakter. Z polskiego punktu widzenia warto zwrócić uwagę na kilka wątków. Przede wszystkim, prorok zapowiadał wielką wędrówkę ludów. Mówił, że ludzie będą musieli emigrować w ciepłe kraje. Część z nich pojedzie dobrowolnie, część pod przymusem. W dzisiejszych czasach, gdy mówi się o zmianach klimatu, brzmi to bardzo aktualnie.
Kolejna kwestia to „ludzie w czerwonych kurtkach”, którzy mieli przyjść ze wschodu. W oryginalnych przepowiedniach nie mieli oni przekroczyć Dunaju. Dla Polski, leżącej bardziej na wschód, może to oznaczać bezpośrednie zagrożenie. Proroctwa te nabierają nowego znaczenia w kontekście ostatnich wydarzeń za naszą wschodnią granicą. Mühlhiasl mówił też, że ziemie Bawarii ucierpią najbardziej od własnego pana. Można to odczytać jako przestrogę przed wewnętrznymi konfliktami, które są równie groźne jak zewnętrzny najazd.
Proroctwa Mühlhiasla
Badacze zwracają uwagę, że przepowiednie Mühlhiasla spisano dopiero w 1923 roku. To ponad sto lat po śmierci proroka. Pytanie, dlaczego nikt nie zadał sobie trudu, by zapisać je wcześniej? W XIX wieku w Bawarii żyło wielu etnografów zbierających lokalne legendy. Żaden z nich nie wspomina jednak o Mühlhiaslu.
Co więcej, treść przepowiedni jest bardzo podobna do innych, krążących po Europie proroctw. Widać w nich wpływy starożytnych Sybilli i średniowiecznych wizji. Pojawiają się też rzeczy, których człowiek żyjący w 1800 roku nie mógł przewidzieć. Opisy technologii są zbyt dokładne. Dlatego wielu naukowców uważa, że Mühlhiasl to postać wymyślona. Jego przepowiednie powstały najprawdopodobniej na początku XX wieku. Miały one tłumaczyć traumatyczne doświadczenia I wojny światowej. Były też ostrzeżeniem przed nadchodzącym kryzysem.
Niezależnie od tego, czy wierzymy w ich autentyczność, proroctwa te są fascynującym dokumentem epoki. Pokazują odwieczne ludzkie lęki przed końcem świata. Uczą nas też, że przyszłość nie jest zapisana w gwiazdach, ale zależy od nas samych.
